گفتند گل مگویید/ این حکم پادشاه است

چشم و چراغ بودن/ روشن ترین گناه است
حکم شکوفه تکفیر/ حد بنفشه زنجیر
سهم سپیده تبعید/ جای ستاره چاه است


این شهر مردگان است/ آواز تازه ممنوع
لبهای غنچه آزاد/ گل بی اجازه ممنوع
دارالخلافه آباد/ جهل و خرافه آزاد
بیداد پشت بیداد/ حرف اضافه ممنوع


گل بی اجازه ممنوع


این سایه باوران را/ ظلمت ز نور بهتر
در قصر کوفه سنگ است/ آیین زور بهتر
نجوا به چاه اولی/ سر در تنور بهتر


این شهر بی هیاهو/ دیروز باورت کو
شور قلندرت کو/ بانگ ابوذرت کو


این کوچه‌ها علی را/ تسلیم چاه کردند
آیینه را شکستند/ نفرین به ماه کردند


یک سو ستاره زخمی/ یک سو پرنده در گور
تن‌های مرده بر خاک/ مردان زنده در گور


حاشا از این تباهی/ تا کی شب و سیاهی


آن روی دیگرت کو